De Twittervalkuil
28/04/11 22:17
De Twittervalkuil - door Anna
Net als in het gewone leven zeg ik soms ook op Twitter iets tegen een medemens dat hem of haar kwetst. Vanuit mijn gedachtenstroom volstrekt logisch en vaak niet meer dan een statement t.a.v. een onderwerp. Nooit met de bedoeling om te kwetsen. Ik kwets nooit bedoeld. Ik zeg ook wel eens ongezouten mijn mening en ook dat kan bij de ander kwetsend overkomen, maar kwetsen wil ik nooit. Over die ongezouten meninkjes gaat het hier niet. Overigens zijn er zat tweeps die zich daar kostelijk om vermaken, het ligt dus vooral ook aan de gevoeligheidsgraad van de ontvanger. Ik heb bijvoorbeeld een flinke hekel aan alle foursquare meldingen op Twitter want het boeit me echt geen ene reet waar iemand zich op welk moment bevindt. Ik vind het van een hoge orde van egocentrisme: ‘ik (ben) in het centrum en dat is op dit moment Hier.’ Dus reply ik soms zomaar tegen een willekeurige tweep die zojuist heeft laten weten waar ie uitsteekt: "Dat moet jij zelf weten". De reacties variëren van negeren tot LOL tot verontwaardiging. Dat zijn zeg maar de losse flodders. Waar het hier over gaat echter is dat ik met enige regelmaat in de valkuil stap van in 140 tekens iets zeggen waar je met 1400 tekens bij de ander nog niet goed mee binnenkomt. Gisteren bijvoorbeeld reageerde ik op een lieve leuke tweep die in de kinderopvang werkt dat ik het als haar directeur niet goed zou vinden, toen zij tevreden meedeelde dat haar vriend op haar werk was komen koffiedrinken. Ik meen dat ook echt, al zeg ik daarmee natuurlijk niets over haar vriend. Als het haar vriendin zou zijn of haar moeder, zou ik precies hetzelfde vinden. In deze tijd zou ik als kinderopvang alle vormen van schijn willen voorkomen, die ouders zouden kunnen doen denken dat er vreemden in aanwezigheid van hun kinderen zijn, in de tijd dat die op professionele wijze worden opgevangen. Daarnaast is het je werk, dus waar je voor bent opgeleid en waarvoor je betaald wordt. Dat werk en privé in toenemende mate verstrengeld raken, daar kunnen we het een andere keer nog wel eens over hebben. Hier gaat het om het principe dat waar de dienst op de mens gericht is (zorg, onderwijs, kinderopvang, gemeente, welzijn e.d.) je je privé-leven buiten de klant-leveranciersrelatie hebt te houden. Vind ik dus. Alleen op een Open Dag kan je familie komen kijken waar je werkt, maar je neemt niet je kind mee naar je werk, noch komt je moeder je even iets brengen op de groep waar je begeleiding geeft, noch komt je vriendje koffie drinken. Stel je voor dat de caissière bij de super haar vriendje ontvangt aan de kassa tijdens het werk, of dat de politieagent tijdens het patrouilleren even met zijn zus gaat koffiedrinken. Of dat een docent een familielid meeneemt in de klas. Kan allemaal niet, vind ik. Bijkomende factor in de langdurige zorg en kinderopvang is dat de echte klant vaak de ouder of familie is en die niet aanwezig is bij de dienstverlening. Als moeder wil ik er graag op kunnen vertrouwen dat mijn kind slechts te maken krijgt met degenen die daar voor zijn aangenomen. En dat is in deze tijd al broos genoeg, lijkt mij. Zo was/is mijn gedachte. Maar had ik dat nou in een zo'n reply tegen die lieverd moeten zeggen, die nu denkt dat ik haar vriend gevaarlijk vind? Nee, dat was niet zo slim van mij. Ik heb dus mijn excuses aangeboden. En ik ga er weer meer op letten om niet op van alles te reageren. Twitter weer lekker oppervlakkig houden. Of zit er toch een houdbaarheidsdatum voor mij op het vlugge medium?
Net als in het gewone leven zeg ik soms ook op Twitter iets tegen een medemens dat hem of haar kwetst. Vanuit mijn gedachtenstroom volstrekt logisch en vaak niet meer dan een statement t.a.v. een onderwerp. Nooit met de bedoeling om te kwetsen. Ik kwets nooit bedoeld. Ik zeg ook wel eens ongezouten mijn mening en ook dat kan bij de ander kwetsend overkomen, maar kwetsen wil ik nooit. Over die ongezouten meninkjes gaat het hier niet. Overigens zijn er zat tweeps die zich daar kostelijk om vermaken, het ligt dus vooral ook aan de gevoeligheidsgraad van de ontvanger. Ik heb bijvoorbeeld een flinke hekel aan alle foursquare meldingen op Twitter want het boeit me echt geen ene reet waar iemand zich op welk moment bevindt. Ik vind het van een hoge orde van egocentrisme: ‘ik (ben) in het centrum en dat is op dit moment Hier.’ Dus reply ik soms zomaar tegen een willekeurige tweep die zojuist heeft laten weten waar ie uitsteekt: "Dat moet jij zelf weten". De reacties variëren van negeren tot LOL tot verontwaardiging. Dat zijn zeg maar de losse flodders. Waar het hier over gaat echter is dat ik met enige regelmaat in de valkuil stap van in 140 tekens iets zeggen waar je met 1400 tekens bij de ander nog niet goed mee binnenkomt. Gisteren bijvoorbeeld reageerde ik op een lieve leuke tweep die in de kinderopvang werkt dat ik het als haar directeur niet goed zou vinden, toen zij tevreden meedeelde dat haar vriend op haar werk was komen koffiedrinken. Ik meen dat ook echt, al zeg ik daarmee natuurlijk niets over haar vriend. Als het haar vriendin zou zijn of haar moeder, zou ik precies hetzelfde vinden. In deze tijd zou ik als kinderopvang alle vormen van schijn willen voorkomen, die ouders zouden kunnen doen denken dat er vreemden in aanwezigheid van hun kinderen zijn, in de tijd dat die op professionele wijze worden opgevangen. Daarnaast is het je werk, dus waar je voor bent opgeleid en waarvoor je betaald wordt. Dat werk en privé in toenemende mate verstrengeld raken, daar kunnen we het een andere keer nog wel eens over hebben. Hier gaat het om het principe dat waar de dienst op de mens gericht is (zorg, onderwijs, kinderopvang, gemeente, welzijn e.d.) je je privé-leven buiten de klant-leveranciersrelatie hebt te houden. Vind ik dus. Alleen op een Open Dag kan je familie komen kijken waar je werkt, maar je neemt niet je kind mee naar je werk, noch komt je moeder je even iets brengen op de groep waar je begeleiding geeft, noch komt je vriendje koffie drinken. Stel je voor dat de caissière bij de super haar vriendje ontvangt aan de kassa tijdens het werk, of dat de politieagent tijdens het patrouilleren even met zijn zus gaat koffiedrinken. Of dat een docent een familielid meeneemt in de klas. Kan allemaal niet, vind ik. Bijkomende factor in de langdurige zorg en kinderopvang is dat de echte klant vaak de ouder of familie is en die niet aanwezig is bij de dienstverlening. Als moeder wil ik er graag op kunnen vertrouwen dat mijn kind slechts te maken krijgt met degenen die daar voor zijn aangenomen. En dat is in deze tijd al broos genoeg, lijkt mij. Zo was/is mijn gedachte. Maar had ik dat nou in een zo'n reply tegen die lieverd moeten zeggen, die nu denkt dat ik haar vriend gevaarlijk vind? Nee, dat was niet zo slim van mij. Ik heb dus mijn excuses aangeboden. En ik ga er weer meer op letten om niet op van alles te reageren. Twitter weer lekker oppervlakkig houden. Of zit er toch een houdbaarheidsdatum voor mij op het vlugge medium?
0 Comments