Elk uur wakker neus verstopt kut
10/03/10 19:24
Elk uur wakker neus verstopt kut - door Anna
Elk uur wakker neus verstopt kut. Nee, dit is geen hilarische titel van een bedenkelijk artikel. Het is een van mijn nachtelijke bedtweets, vannacht extra narrig en zonder komma's, omdat die teveel werk waren en mijn ogen dichtgeplakt zaten met snot. Eens in de zoveel jaar ben ik maar verkouden en dan wens ik dat ook zo intens mogelijk te doorstaan: hoofdpijn, verstopte en kapotte neus waardoor ademnood, tenminste door die neus. Ademen door mijn mond - welk een vreemd taalkundig gedrocht is dat; door je mond kan een boel, maar ademen? - veroorzaakt een schuurpapieren keel en als je verkeerd ligt kwijl op je kussen. Horror of horrors. Op zo'n moment hou ik geen rekening met wakkere tweeps die mijn bedtweet lezen en daar van alles in lezen dat ik er niet ingelegd heb. Interessanter is de vraag waarom ik uberhaupt mijn telefoon pak om per tweet mijn lijden te delen. In het voortwitterse tijdperk zou alleen mijn kat op de hoogte zijn van mijn snotneus. Hij zou een extra rondje draaien op mijn voeteneind om zich daarna weer ronkend neer te vlijen onder het doen van de toevoeging: vrouw, je bent vast zielig maar stoor me niet zo. Is het een behoefte? Inmiddels geen bewuste meer, geloof ik. Geheel automatisch pak ik mijn telefoon om te kijken hoe laat het is (mijn wekker is afgedekt vanwege te felle led-verlichting) en vraag ik een update van twitter, waarmee ik het laatste nieuws tot me kan nemen. Mijn eigen nieuws - Elk uur wakker, neus verstopt, kut - is dan met T9 snel gepost want - en nu komt het: waarom zou MIJN nieuws onderdoen voor het wereldnieuws en dat van al mijn andere honderden followees!? Ik twitter dus ik besta.
(ook verschenen via Woofertime)
Elk uur wakker neus verstopt kut. Nee, dit is geen hilarische titel van een bedenkelijk artikel. Het is een van mijn nachtelijke bedtweets, vannacht extra narrig en zonder komma's, omdat die teveel werk waren en mijn ogen dichtgeplakt zaten met snot. Eens in de zoveel jaar ben ik maar verkouden en dan wens ik dat ook zo intens mogelijk te doorstaan: hoofdpijn, verstopte en kapotte neus waardoor ademnood, tenminste door die neus. Ademen door mijn mond - welk een vreemd taalkundig gedrocht is dat; door je mond kan een boel, maar ademen? - veroorzaakt een schuurpapieren keel en als je verkeerd ligt kwijl op je kussen. Horror of horrors. Op zo'n moment hou ik geen rekening met wakkere tweeps die mijn bedtweet lezen en daar van alles in lezen dat ik er niet ingelegd heb. Interessanter is de vraag waarom ik uberhaupt mijn telefoon pak om per tweet mijn lijden te delen. In het voortwitterse tijdperk zou alleen mijn kat op de hoogte zijn van mijn snotneus. Hij zou een extra rondje draaien op mijn voeteneind om zich daarna weer ronkend neer te vlijen onder het doen van de toevoeging: vrouw, je bent vast zielig maar stoor me niet zo. Is het een behoefte? Inmiddels geen bewuste meer, geloof ik. Geheel automatisch pak ik mijn telefoon om te kijken hoe laat het is (mijn wekker is afgedekt vanwege te felle led-verlichting) en vraag ik een update van twitter, waarmee ik het laatste nieuws tot me kan nemen. Mijn eigen nieuws - Elk uur wakker, neus verstopt, kut - is dan met T9 snel gepost want - en nu komt het: waarom zou MIJN nieuws onderdoen voor het wereldnieuws en dat van al mijn andere honderden followees!? Ik twitter dus ik besta.
(ook verschenen via Woofertime)
0 Comments