Een week lang
10/03/10 19:42
Een week lang - door Marian
Een week lang lig ik alleen in ons tweepersoonsbed.
Ik mis mijn echtgenoot behoorlijk, vooral omdat hij bij ons van het timemanagement is: hij beheert de wekker, die ik ook echt niet snap. Uit noodzaak heb ik nu in zijn afwezigheid maar mijn mobiele telefoon naast het bed gelegd. Daarop zie ik hoe laat het is en als ik op voldoende knopjes duw, maakt hij me 's ochtends nog wakker ook. Maar er blijken meer voordelen! Zo zie ik nog net de laatste rondjes van Bob de Jong op de 10 kilometer, ergens afgelopen week. Daarna start 'onze' Sven, maar ik hou mijn ogen haast niet open en dan is die 10 km lang hoor! na twee rondjes geef ik het op, doe de TV uit en mompel in mijzelf: ik kijk vannacht wel even op twitter of hij gewonnen heeft. Nodeloos om te melden dat deze actie mij veel spanning en daarna ook stress en frustratie heeft bespaard! Tegen de tijd dat ik las over de wisselstoring was het weer licht, floten de vogeltjes buiten en waren de tweets ook al wat minder hysterisch geworden. Twitter als nieuwsbrenger en zoekmachine tegelijk. Zo ook vrijdagmorgen, toen ik wakker werd uit een nare nachtmerrie met daarin mijn man, zijn vliegtuig (hij ging die ochtend landen) en veel vuur enzo. Dan wordt je toch wat rot wakker, zeker als je buiten bij het ontwaken de sirenes hoort loeien van de voorbij racende brandweerwagens. Hmm.. wij wonen best dicht bij Schiphol, denk ik nog. Voordat mijn nachtmerrie me te levendig werd, pakte ik snel mijn mobiele telefoon erbij. En nee, niemand, maar dan ook niemand van mijn following tweeps had het over een vliegtuigcrash. Gerustgesteld viel ik weer in slaap. Zo zie je maar weer, een weekje zonder man en je leert nog eens wat! Mijn man mag dan terug zijn nu, mijn mobiele telefoon (met Twitter app!) blijft mooi op mijn nachtkastje liggen...
(ook verschenen via Woofertime)
Een week lang lig ik alleen in ons tweepersoonsbed.
Ik mis mijn echtgenoot behoorlijk, vooral omdat hij bij ons van het timemanagement is: hij beheert de wekker, die ik ook echt niet snap. Uit noodzaak heb ik nu in zijn afwezigheid maar mijn mobiele telefoon naast het bed gelegd. Daarop zie ik hoe laat het is en als ik op voldoende knopjes duw, maakt hij me 's ochtends nog wakker ook. Maar er blijken meer voordelen! Zo zie ik nog net de laatste rondjes van Bob de Jong op de 10 kilometer, ergens afgelopen week. Daarna start 'onze' Sven, maar ik hou mijn ogen haast niet open en dan is die 10 km lang hoor! na twee rondjes geef ik het op, doe de TV uit en mompel in mijzelf: ik kijk vannacht wel even op twitter of hij gewonnen heeft. Nodeloos om te melden dat deze actie mij veel spanning en daarna ook stress en frustratie heeft bespaard! Tegen de tijd dat ik las over de wisselstoring was het weer licht, floten de vogeltjes buiten en waren de tweets ook al wat minder hysterisch geworden. Twitter als nieuwsbrenger en zoekmachine tegelijk. Zo ook vrijdagmorgen, toen ik wakker werd uit een nare nachtmerrie met daarin mijn man, zijn vliegtuig (hij ging die ochtend landen) en veel vuur enzo. Dan wordt je toch wat rot wakker, zeker als je buiten bij het ontwaken de sirenes hoort loeien van de voorbij racende brandweerwagens. Hmm.. wij wonen best dicht bij Schiphol, denk ik nog. Voordat mijn nachtmerrie me te levendig werd, pakte ik snel mijn mobiele telefoon erbij. En nee, niemand, maar dan ook niemand van mijn following tweeps had het over een vliegtuigcrash. Gerustgesteld viel ik weer in slaap. Zo zie je maar weer, een weekje zonder man en je leert nog eens wat! Mijn man mag dan terug zijn nu, mijn mobiele telefoon (met Twitter app!) blijft mooi op mijn nachtkastje liggen...
(ook verschenen via Woofertime)
0 Comments