Digitale overload
18/04/11 21:48
Digitale overload - door Anna
Het begon heel lang geleden toen er alleen nog telefoon bestond, ook niet in de mobiele vorm en er was zeker nog geen internet. Ik woonde samen en had een schoonmoeder in Terneuzen. Dat was vragen om moeilijkheden inderdaad, ik begrijp uw reactie. Na een paar jaar ging ik lijden aan telefoonangst door haar. Zij belde met bijvoorbeeld de vraag cq. sommering om ons eerste kindje – dat nu vooral snel moest komen, ik was 22 for god sakes! - te noemen naar hun destijds overleden dochtertje. Ik zeg u, deze vrouw was het wandelend voorbeeld van een overheersende moeder. De relatie liep stuk, dat begrijpt u ook. De telefoonangst is echter gebleven. Jaren later heb ik mijn vaste telefoon de deur uitgedaan omdat ik de terreur van een bellende moeder op het verkeerde moment niet kon verdragen. Inmiddels mobiel had ik wel de gelegenheid om een gesprek direct weg te drukken. Zo’n vaste telefoon stond maar te rinkelen, ik had nog een ouderwets toestel met druktoetsen en een hoorn. Een akelige inmenging in mijn privéleven vond en vind ik het. Wat dat betreft doen ze het beter in Amerika. Daar zie je in films altijd de gebelde luisteren naar het antwoordapparaat en dan naar gelang de stemming alsnog opnemen of het hoofd moede ter tafel leggen.
Nu hebben we internet en heerst de telefoonterreur in de vorm van sociale-media-terreur, zo noem ik het tenminste en ik ben er net zo bang voor aan het worden. Eerst was het allemaal nog redelijk overzichtelijk; er was mail en ICQ en MySpace. Je kon zelf bedenken wanneer je online wilde zijn en met wie je wilde praten. Niemand zag wat jij achter je pc zat te doen.
Maar nu: ik gebruik mail, twitter, MSN, facebook, Skype, LinkedIn, mijn eigen website, ik heb een iPhone 4 met facetime en dan zijn er nog de voorkomende fora en sites bij te houden, waaronder deze. Ik gebruikte aanvankelijk facebook alleen voor de op mijn en mijn dochters reizen ontmoette wereldburgers, maar inmiddels heb ik er ook op twitter ontmoette tweeps geaccepteerd, waarvan ik op het moment van acceptatie dacht dat dat gezellig was. Met een aantal is dat ook zo trouwens, dat zijn vrienden geworden. Mijn eerste twitteraccount heb ik hernoemd en op slot gedaan omdat oa mijn nu ook digitaal gaande zussen niets te maken hebben met mijn persoonlijke uitingen, ze gebruiken het toch alleen maar voor oordeelsvorming en daar heb ik geen behoefte aan. Idem de ontvolgde tweeps die slechts nare onzin brabbelen of met dubbele agenda’s op twitter hun jachtterrein hebben. Maar ook op facebook zien ex-followers en dezelfde zussen mijn reacties op wel geaccepteerde familie of vrienden en moet ik dus uitkijken wat ik zeg. Ik heb een tweede openbare twitteraccount aangemaakt voor de meer zakelijke tweets, alleen over management dus. Skype heb ik vooral voor de gesprekken met mijn wereldreizende dochter en het stoort me echt als ik plots wordt geskypet door een aldaar toegevoegde tweep. LinkedIn is er voor de zakelijke contacten en mijn stelregel is daar dat ik alleen link met mensen die ik daadwerkelijk heb ontmoet. Toch zijn er meerdere tweeps en andere nooit ontmoette contacten ingeslopen, mensen waar ik zakelijk gezien wederzijds weinig voor kan of wil betekenen.
Nog erger vind ik het om op de iPhone facetime gebeld te worden, hoe leuk die feature ook is. Als hij facetime overgaat kun je alleen maar opnemen of weigeren, je kunt niet eerst even gewoon spreken zonder beeld. Dat mijn haar niet op alle momenten goed zit is niet eens de reden, hoewel het confronterend is om jezelf ongekamd en onopgemaakt in your face te krijgen. Het is een inbreuk op mijn privacy. Ik woon niet voor niets alleen. Ik wil zelf bepalen wanneer ik iemand zie. Ja, ik ben dus minder 3.0 dan ik wilde doen voorkomen.
Het begint langzamerhand een verwarrende overload te worden. Ik voel dezelfde (schoon-)moederangst als destijds, er lijkt geen ontkomen aan al die sociale-media-terreur. Ik hou soms een hele dag mijn mailprogramma dicht, gewoon omdat ik niet geconfronteerd wil worden met mail van sommige mensen! Op twitter krijg ik de kriebels van alle marketingaanprijzingen, guru-quotes en de sociale incontinentie van sommige tweeps. Op facebook baal ik van diegenen die de home feed daar gebruiken als voorheen twitter timeline: 30 postings per dag! Ik baal van de mensen die hun twitter en facebook en LinkedIn gekoppeld hebben waardoor ik dezelfde postings overal en soms 3-dubbel op een medium tegenkom. Ik háát die stupide foursquare meldingen over waar iemand burgemeester is of incheckt. Ik wil al die dingen helemaal niet zien! SM staat niet alleen voor Social Media maar ook voor…. Idd: Sado Masochisme!
Omdat er toch ook fijne voordelen aan de SM zitten (onder het motto: Pijn is Fijn) herstel ik vandaag rigoureus mijn eerste intenties met betrekking tot elk medium: ik schoon de vriendenlijsten nog verder op hou de media waar ik ze voor bedoeld had. Skype blijft openstaan voor mijn dochter en de dearest ones. Op facebook verdwijnen de tweeps, op LinkedIn de wederzijds onnuttige contacten. Ik wil al die (schoon-)moeders niet meer. Opgeruimd staat netjes!
Het begon heel lang geleden toen er alleen nog telefoon bestond, ook niet in de mobiele vorm en er was zeker nog geen internet. Ik woonde samen en had een schoonmoeder in Terneuzen. Dat was vragen om moeilijkheden inderdaad, ik begrijp uw reactie. Na een paar jaar ging ik lijden aan telefoonangst door haar. Zij belde met bijvoorbeeld de vraag cq. sommering om ons eerste kindje – dat nu vooral snel moest komen, ik was 22 for god sakes! - te noemen naar hun destijds overleden dochtertje. Ik zeg u, deze vrouw was het wandelend voorbeeld van een overheersende moeder. De relatie liep stuk, dat begrijpt u ook. De telefoonangst is echter gebleven. Jaren later heb ik mijn vaste telefoon de deur uitgedaan omdat ik de terreur van een bellende moeder op het verkeerde moment niet kon verdragen. Inmiddels mobiel had ik wel de gelegenheid om een gesprek direct weg te drukken. Zo’n vaste telefoon stond maar te rinkelen, ik had nog een ouderwets toestel met druktoetsen en een hoorn. Een akelige inmenging in mijn privéleven vond en vind ik het. Wat dat betreft doen ze het beter in Amerika. Daar zie je in films altijd de gebelde luisteren naar het antwoordapparaat en dan naar gelang de stemming alsnog opnemen of het hoofd moede ter tafel leggen.
Nu hebben we internet en heerst de telefoonterreur in de vorm van sociale-media-terreur, zo noem ik het tenminste en ik ben er net zo bang voor aan het worden. Eerst was het allemaal nog redelijk overzichtelijk; er was mail en ICQ en MySpace. Je kon zelf bedenken wanneer je online wilde zijn en met wie je wilde praten. Niemand zag wat jij achter je pc zat te doen.
Maar nu: ik gebruik mail, twitter, MSN, facebook, Skype, LinkedIn, mijn eigen website, ik heb een iPhone 4 met facetime en dan zijn er nog de voorkomende fora en sites bij te houden, waaronder deze. Ik gebruikte aanvankelijk facebook alleen voor de op mijn en mijn dochters reizen ontmoette wereldburgers, maar inmiddels heb ik er ook op twitter ontmoette tweeps geaccepteerd, waarvan ik op het moment van acceptatie dacht dat dat gezellig was. Met een aantal is dat ook zo trouwens, dat zijn vrienden geworden. Mijn eerste twitteraccount heb ik hernoemd en op slot gedaan omdat oa mijn nu ook digitaal gaande zussen niets te maken hebben met mijn persoonlijke uitingen, ze gebruiken het toch alleen maar voor oordeelsvorming en daar heb ik geen behoefte aan. Idem de ontvolgde tweeps die slechts nare onzin brabbelen of met dubbele agenda’s op twitter hun jachtterrein hebben. Maar ook op facebook zien ex-followers en dezelfde zussen mijn reacties op wel geaccepteerde familie of vrienden en moet ik dus uitkijken wat ik zeg. Ik heb een tweede openbare twitteraccount aangemaakt voor de meer zakelijke tweets, alleen over management dus. Skype heb ik vooral voor de gesprekken met mijn wereldreizende dochter en het stoort me echt als ik plots wordt geskypet door een aldaar toegevoegde tweep. LinkedIn is er voor de zakelijke contacten en mijn stelregel is daar dat ik alleen link met mensen die ik daadwerkelijk heb ontmoet. Toch zijn er meerdere tweeps en andere nooit ontmoette contacten ingeslopen, mensen waar ik zakelijk gezien wederzijds weinig voor kan of wil betekenen.
Nog erger vind ik het om op de iPhone facetime gebeld te worden, hoe leuk die feature ook is. Als hij facetime overgaat kun je alleen maar opnemen of weigeren, je kunt niet eerst even gewoon spreken zonder beeld. Dat mijn haar niet op alle momenten goed zit is niet eens de reden, hoewel het confronterend is om jezelf ongekamd en onopgemaakt in your face te krijgen. Het is een inbreuk op mijn privacy. Ik woon niet voor niets alleen. Ik wil zelf bepalen wanneer ik iemand zie. Ja, ik ben dus minder 3.0 dan ik wilde doen voorkomen.
Het begint langzamerhand een verwarrende overload te worden. Ik voel dezelfde (schoon-)moederangst als destijds, er lijkt geen ontkomen aan al die sociale-media-terreur. Ik hou soms een hele dag mijn mailprogramma dicht, gewoon omdat ik niet geconfronteerd wil worden met mail van sommige mensen! Op twitter krijg ik de kriebels van alle marketingaanprijzingen, guru-quotes en de sociale incontinentie van sommige tweeps. Op facebook baal ik van diegenen die de home feed daar gebruiken als voorheen twitter timeline: 30 postings per dag! Ik baal van de mensen die hun twitter en facebook en LinkedIn gekoppeld hebben waardoor ik dezelfde postings overal en soms 3-dubbel op een medium tegenkom. Ik háát die stupide foursquare meldingen over waar iemand burgemeester is of incheckt. Ik wil al die dingen helemaal niet zien! SM staat niet alleen voor Social Media maar ook voor…. Idd: Sado Masochisme!
Omdat er toch ook fijne voordelen aan de SM zitten (onder het motto: Pijn is Fijn) herstel ik vandaag rigoureus mijn eerste intenties met betrekking tot elk medium: ik schoon de vriendenlijsten nog verder op hou de media waar ik ze voor bedoeld had. Skype blijft openstaan voor mijn dochter en de dearest ones. Op facebook verdwijnen de tweeps, op LinkedIn de wederzijds onnuttige contacten. Ik wil al die (schoon-)moeders niet meer. Opgeruimd staat netjes!
0 Comments